Większość osób nieznających się na budownictwie sądzi, że wykonanie dobrej instalacji kanalizacyjnej wewnątrz domu jest proste i nie warto sobie nią zawracać głowy. Są nawet i tacy, którzy aby zaoszczędzić na wydatkach, do jej wykonania zamiast instalatorów biorą pseudofachowców lub wręcz postanawiają ułożyć ją samodzielnie. Efekty tego są często opłakane: instalacja się zapycha, syfony bulgoczą, a z wanny, brodzika i kratki w podłodze śmierdzi. I jakby jeszcze tego było mało, po domu niesie się hałas wywoływany odgłosem spuszczanej wody. Jednym słowem: w domu ze źle zrobioną instalacją kanalizacyjną niezbyt przyjemnie się żyje. Tam zaś,
gdzie do jej wykonania ktoś się naprawdę przyłożył, jest tak, jakby jej nie było.
Z dobrym odpływem
Instalacja kanalizacyjna w domach jednorodzinnych działa najczęściej grawitacyjnie, to znaczy, że ścieki pod własnym ciężarem spływają rurami do zewnętrznego zbiornika (szamba lub osadnika gnilnego w przydomowej oczyszczalni) albo do kolektora ulicznego. Aby ścieki mogły swobodnie spływać, rury kanalizacyjne muszą mieć odpowiednio dobrane średnice, a podejścia do przyborów sanitarnych i tzw. poziomy (rury odpływowe wewnątrz i na zewnątrz budynku) muszą być prowadzone z odpowiednim spadkiem.
Piony. Dobrze wykonany pion to taki, który na całej długości ma jednakową średnicę. Powinna ona być co najmniej równa największej średnicy podłączonego do niego podejścia. Średnica pionu powinna wynosić minimum 7 cm (0,07 m), a jeśli do pionu podłączona jest miska ustępowa - minimum 10 cm (0,1 m).
Oprócz średnicy ważny jest także sposób łączenia pionów z poziomami, czyli przewodami odpływowymi. Dla zminimalizowania oporów przepływu połączenie takie powinno być wykonane za pomocą dwóch kolanek 45°.
Poziomy, czyli podejścia do przyborów sanitarnych. Ich średnice dobiera się zgodnie z zamieszczoną na sąsiedniej stronie tabelą, przy czym należy zachować warunek, by średnica podejścia nie była mniejsza od wylotu z przyboru sanitarnego. Ponadto należy przestrzegać następujących zasad:
- wykonane z rur o średnicy 4 cm (0,04 m) pojedyncze podejścia do umywalek i bidetów nie powinny mieć więcej niż trzy zmiany kierunku trasy; jeśli warunek ten nie jest spełniony, średnicę należy zwiększyć do 5 cm (0,05 m);
- długość podejścia o średnicy 4 i 5 cm nie powinna przekraczać 3 m, a o średnicy 7 cm - 5 m (przy różnicy wysokości między syfonem a punktem podłączenia do pionu nieprzekraczającej 1 m). Kiedy długości muszą być większe lub gdy większa jest różnica wysokości, średnica podejścia musi być zwiększona o jeden wymiar (ewentualnie trzeba wykonać jego dodatkową wentylację);
- podejście do miski ustępowej bez dodatkowej wentylacji nie może być oddalone od pionu więcej niż 1 m; różnica wysokości nie może wtedy przekraczać 3 m.
Poziomy. Minimalna średnica poziomów wewnątrz budynku wynosi 110 mm, a na zewnątrz budynku - 160 mm. Minimalne spadki poziomów zależą od średnicy Dn i powinny wynosić:
Dn = 110 mm - 2%,
Dn = 160 mm - 1,5%.
Przewody odpływowe można łączyć w obrębie budynku w zbiorcze przewody odpływowe. Należy jednak przestrzegać zasady, aby najdłuższy i najbardziej obciążony był przewód główny, do którego w łagodny sposób - pod kątem 45°, zgodnie z kierunkiem przepływu - podłącza się pozostałe. Również wszelkie zmiany kierunku rur należy wykonywać za pomocą kilku kolanek o kątach do 45°.
Bez hałasu
W kanalizacji są trzy rodzaje źródeł odgłosów:
- opadanie (w pionach),
- odbicie (w miejscach zmiany kierunku przepływu, np. w przejściach z pionu do poziomu),
- przepływ.
W tych trzech źródłach powstaje zarówno hałas powietrzny - w wyniku drgania rur, którymi płyną ścieki, jak i materiałowy - drgania rur są przenoszone na ściany i stropy.
Fot. www.e-domek.pl
