Zanim kupisz mieszkanie w wielkiej płycie

Zobacz także:

Jak cię widzą, tak cię kupią

Jak sprzedać odziedziczony dom bez podatku

Sprzedaż domu z dożywociem

Według danych ostatniego spisu powszechnego typowe polskie mieszkanie to lokal w budynku z wielkiej płyty. Wielkopłytowców jest aż 4 mln na blisko 12 mln zamieszkanych lokali w kraju.

Najłatwiej jest je kupić, są też najtańsze.

Mieszkań nowych powstałych po 1998 roku jest ok. 1,5 mln. Niemal tyle samo - ponad 1,2 mln - to M blisko stuletnie. Większość jest w takim stanie, że nie nadaje się nawet do remontu.

Jakie są wady i zalety poszczególnych technologii?

Wielka płyta, czyli głośno, zimno, ale tanio

Płyta płycie nierówna. Pierwszy budynek w tej technologii powstał w 1957 roku na warszawskich Jelonkach. Upraszczając, wielkopłytowiec ma ściany zewnętrzne i nośne wewnętrzne, stropy oraz dach i schody z prefabrykowanych elementów betonowych o dużych wymiarach.

Budynki z wielkiej płyty budowano w dwóch systemach:

(zamkniętym - głównie w latach 60. i na początku 70. Kupując mieszkanie w systemie zamkniętym, trzeba pamiętać, że:

1. przerabia się je trudno, bo prawie każda ściana w mieszkaniu jest konstrukcyjna. Zazwyczaj płyty stropowe o grubości 14 cm opierano na trzech ścianach nośnych grubych również na 14 cm;

2. mieszkania są małe i ciasne. W pionie wszystkie lokale mają identyczny rozkład;

3. budynki wznoszono według skandalicznie niskich norm izolacyjnych. Jeśli budynek jest nieocieplony, jest go trudno ogrzać, a ciepło szybko ucieka. Na dodatek płyty miały bardzo delikatne brzegi. Łatwo je było uszkodzić. Na socjalistycznych budowach zdarzało się to nagminnie. Na spojeniach płyt występowały wiec szczeliny - bardzo trudne do uszczelnienia. W takich lokalach może być teraz wilgoć i grzyb.

Najpopularniejszym systemem zamkniętym był OWT-67. Zbudowano w nim ponad 30 proc. budynków z wielkiej płyty, pięcio- lub 11-kondygnacyjnych. Jeden moduł powierzchni mógł mieć maksymalnie 540 x 480 cm. Na przykład mieszkanie dwupokojowe składa się z dwóch takich modułów. Nowocześniejszą wersją OWT - 67 było OWT - 75 (nazwa pochodzi od roku, w którym stworzono system). W tym wariancie zwiększono metraż mieszkań i podniesiono ich wysokość z 270 do 280 cm. Innymi systemami zamkniętymi były Domino, WUF-T, Fadom Dąbrowa, Winogrady, Szczecin, PBU.

•  otwartym - od lat 70. Jest zdecydowanie lepszy od systemów zamkniętych. Mieszkania są tu większe i bardziej urozmaicone. Powód? Spotkać tu można cztery rozpiętości ścian nośnych (6; 4,80; 3,60 i 2,40 m), co pozwalało na budowanie mieszkań o różnej wielkości i rozkładzie.

Na dodatek w obrębie lokali wyeliminowano ściany konstrukcyjne. Dzięki temu takie mieszkanie można swobodniej przerabiać niż w systemie zamkniętym, usuwając czy przesuwając ściany działowe.

Ponieważ uszczelnione złącza między płytami lepiej trzymają ciepło, rzadziej pojawia się w nich również grzyb.

Systemem otwartym jest W-70 - powstało w nim ponad 15 proc. wszystkich naszych bloków z wielkiej płyty oraz Wk-70 (ok. 20 proc. bloków). Różnice między W a Wk są minimalne. W systemach otwartych budowano domy od trzech do 16 kondygnacji.

1 2 3 4  następne »